Kedinin Dileği Balık, Kadının Dileği Kısmet imiş.

Sırada bekleyen fotoğraflar, etkinlik yazıları, küçük haberler var. Var da yazamıyorum, ekleyemiyorum. Nedir bir türlü geçemeyen bu ruh hali...

Çoğunlukla kurduğum cümle şöyle başlıyor. Lütfen kusura bakmayın uğrayamıyorum, aklımdasın, aklımdasınız:)) Çok uzun sürdü farkındayım:((

Ama artık yetmiyor, tüm özürler... Hayatımda ki bazı şeyler için acele etmemeyi çok geç öğrendim.İnanıyorum ki istediğim şeyler, zamanı geldiğinde ve en önemlisi ben hazır olduğumda gerçekleşecek.

Kadının Dileği Kısmet İmiş:))

Gece, uyumaya çalışıyoruz, ama ne mümkün. Üstelik o kadar tuzlu şeyi yiyip hiç su içmemek, aynı zamanda hiç konuşmamak gerekiyor. 10 yaşındayken kuzenimle birlikte ilk defa uyuyacağımız bir evde kısmetimizi bekleyeceğiz. Kuzenim benden birkaç yaş büyük ve küçük yerde yaşıyor, yani evlenmeye benden daha meraklı. Yastığımızın altına
birer ayna, tarak ve makas yerleştirmemiz gerekiyor. Kimin evinde kaldığımızı ve bu eşyaların ne anlama geldiğini, şu an hatırlamıyorum bile.

Zira önemli bir sorun var ki tamamen yabancı olduğumuz bu evde, her birinden bir adet bulunuyor. Ve ikimizde kısmetimizin boyunu posunu, ismini cismini pek merak ediyoruz.

Orta yol bulunur...

-Aynı yatakta yatılacak ve bu eşyalar iki yastığın ortasına konulacak.
-Kısmet beklenecek.

Her şey hazır:))

Uyumaya çalışıyorum. Bu fasıl epey uzun sürmüş olmalı ki bir süre sonra bir elin yastığıma doğru uzandığını farkediyorum. Adı gibi neşeli kız, Neşe ablam kısmetini görmeye o kadar kararlı ki tüm engelleri kendince ortadan kaldırmaya çalışıyor. Tarağı, makası ve aynayı kendi yastığının altına çekmeye çalışırken, kolundan tutuveriyorum.

Karşılıklı bir çekiştirme sözkonusu. Sadece gülüyoruz konuşursak, işin büyüsü kaçacak. Hem gülmekten, hem de ikimizden biri uyuya kalırsa yastığımızın altındaki eşyaların diğer tarafa geçme korkusu yüzünden uyuyamadık. Bırak kısmetimizi, bir balık bile göremedik o gece.

Kedinin Dileği Balık İmiş. Yeni bloğumun adı. Kadının Dileği Kısmet İmiş ise devamı.

Günlerdir beklememin sebebi, bu blog için özel bir tasarım yapmayı istemem. Tasarım fikri pasta ve kurabiyeden ayrı düşünülemez benim için. Aslında kağıt üzerinde herşeyi hazır. Bu yazının fotoğrafı kendi tasarımım olmalıydı. Baktım ki gecikiyor en azından ismini açıklamak istedim.

Özel yazılarım bundan sonra bu blogda. Daha önce bahsettiğim sebepten, sadece davetli okuyuculara açık. Eğer takip etmek istiyorsanız, lütfen özelden mail atınız.

Sevgilerimle,